HOME      SITEMAP      MIJN S. SHADOW      ALLE MODELLEN      UW S. SHADOW      FOTO-GALERIJ      TECHNIEK      ZOEKEN      CONTACT

 

Rij-ervaringen:

Menu rij-ervaringen
Mijn eigen rij-ervaringen met de Silver Shadow

Rij-ervaringen van andere Silver Shadow rijders
Rij-ervaringen met andere modellen

 


Mijn eigen rij-ervaringen
met de Silver Shadow



Ik zou niet de eerste zijn die met een Silver Shadow een rally gaat rijden. Toch laat ik het wel uit mijn hoofd. Ik vind het er de auto niet naar. De Silver Shadow is een auto die je tot rust brengt, die je de zorgen van je dagelijkse beslommeringen doet vergeten, die de stress uit je nerven laat wegstromen. Een auto waar je in wegzakt en waarin je de boel de boel laat.

De flying lady op mijn eigen Silver Shadow.

De flying lady op mijn eigen Silver Shadow, DM-37-65.

In maart 2000 werd ik geïnterviewd voor een artikel in het blad Voiture. In dat blad verschijnen regelmatig artikelen over autoclubs en het werd tijd om eens wat over de Rolls-Royce-club te schrijven. De titel werd: "Een club waar alles groot is". Het artikel is gepubliceerd in de Voiture van september 2000 en is tevens afgedrukt in het clubblad van de Rolls-Royce-club, De Mascotte, van juli 2000. De journalist, Don van Gool, schrijft over Rolls-Royce als merk en over hoe het kwam dat mijn aandacht op dit merk werd gevestigd. Hij citeert mijn speurtocht naar een goed exemplaar en vat de reparaties samen die ik in de loop der jaren heb uitgevoerd. En uiteraard komt de club uitgebreid aan de orde.
Ook hem is het niet ontgaan, dat ik een meer dan gemiddeld enthousiasme bezit over de Silver Shadow. De volgende passages wijzen daar bijvoorbeeld op:

"De schittering van het chroom is kennelijk in de ogen blijven hangen, want nu nog twinkelen ze enigszins als Marinus erover spreekt."
"Marinus' manier van vertellen heeft bijna iets van een spannend jongensboek en ook als luisteraar slaken we haast een zucht van verlichting, als we vernemen dat juist deze witte Silver Shadow in zijn garage staat."
"'Ik voel me een bevoorrecht mens om in deze wagen te mogen rijden.'"

Laat ik beginnen met het starten van de auto. Mijn exemplaar van 1969 is uitgevoerd met twee SU-carburateurs en een automatische choke. Omdat ik mijn auto regelmatig enkele weken stil laat staan, vergt het starten veel zorg en concentratie. Let ik even niet goed op en slaat de motor niet meteen aan, dan staat hij me geruime tijd uit te lachen voor er leven in de brouwerij komt. Maar dan draait die 6,2 liter V8 ook en draait hij vanaf het begin als een zonnetje, als een naaimachientje, indrukwekkend mooi. Er is in het begin wel altijd een stevige rookontwikkeling. Maar dat hoort er bij een op een rijk mengsel ingeregelde motor nu eenmaal bij.
Statig rijd ik altijd het woonerf uit. Enerzijds behoort de snelheid in een woonerf nu eenmaal "stapvoets" te zijn, maar anderzijds is het heerlijk om de auto in het begin zelf zijn tempo te laten bepalen. Verkeersdrempels lijken niet te bestaan. Het kolossale gewicht en de hydraulische vering zorgen voor een geleidelijke verplaatsing van de carrosserie in de hoogte. De neiging bestaat daardoor om de drempels met een hogere snelheid te nemen dan gevoelsmatig voor een dertigjarig voertuig verstandig lijkt.

En dan rijd ik de dorps- en binnenwegen op. Geen moment ontstaat een gevoel van haast of opschieten. Haasten maakt het voertuig eigenlijk onmogelijk. Het deelnemen aan het verkeer is vanzelfsprekend defensief. De afstand tot de voorligger is automatisch wat ruimer, en ook achter me zie ik zelden bumperklevers. Het liefst rijd ik op een asfaltweg met een snelheid van 70 a 80 km/uur. De drieversnellings-automaat heeft zichzelf dan in de hoogste versnelling geplaatst en de bomen en bermen verplaatsen zich langs de zijruiten in de meest serene vorm van rust. Het is net alsof de verplaatsing van de auto iets onwezenlijks heeft. Je hoort geen motor, geen wind, geen rammeltjes. Af en toe het geknars van het welriekende leer. Daar blijft het bij.
En op die snelheid worden alle oneffenheden volledig weggewerkt. De kleine en de grote, de korte en de lange. De vergelijking met het vliegende tapijt blijft voortdurend opborrelen.

De zitpositie draagt hieraan bij. De stoelen zijn geen autostoelen, maar zijn complete fauteuils. In alle richtingen verstelbaar en aan beide zijden voorzien van armsteunen. De armsteun in het portier is in hoogte verstelbaar, zodat zelfs dat deel van de zitpositie is in te regelen. Het enige wat ontbreekt is een hoofdsteun. In 1969 werden nog geen hoofdsteunen gemonteerd en mijn exemplaar is op dit punt origineel gehouden. Jammer, want dat zou net het toefje slagroom op de punt gebak geweest zijn.

Mijn Silver Shadow op een schilderachtige lokatie in Best.

Er gaat geen rit voorbij of ik wil even die prachtige V8 laten grommen. Soms zet ik daarvoor even speciaal de radio zacht, omdat anders het geluid niet waarneembaar is. En dan geef ik gas, zonder overigens de kick-down in te schakelen. Want mijn credo is dat auto's van deze leeftijd niet tot het uiterste gedreven moeten worden. Als je flink gas geeft op een snelheid van 60 km/uur, dan wil hij nog wel eens terugschakelen. Doe je dat op een snelheid van 70 km/uur, dan is het niet meer zeker dat hij terugschakelt. De motor heeft zoveel power en is zo lenig, dat hij het hele gewicht met veel souplesse laat wegsteigeren zonder direct nerveus terug en weer op te hoeven schakelen. En is alles en iedereen stil in de auto, dan hoor je tijdens die formidabele acceleratie het ietwat snerpende gezoem van de ruim 6 liter V8. Prachtig. Kicken!

Ik heb nog nooit het uiterste gevergd van mijn Shadow als het gaat om de wegligging en het bochtgedrag. Dat karakter van de auto weer. Daar waar de verkeerssituatie een keer wat scherper sturen heeft gevraagd, heb ik nooit het gevoel gehad dat de Silver Shadow op het scherpst van de snede wezenlijk andere controletechnieken vereist dan een gemiddeld hedendaags voertuig. Alles voorspelbaar. Prima remmen, prima wegligging. Het enige wat merkbaar anders is dan in modernere auto's, is het stuurwiel. Het stuur is zo'n groot dun stuur, dat je vroeger vrijwel in alle auto's zag. De diameter is groter dan tegenwoordig, er zijn meer stuuromwentelingen nodig dan tegenwoordig en het stuur draait veel lichter. Zelfs bij inparkeren is sturen met de pink mogelijk, zo bekrachtigd is het stuurmechanisme.

Het rijden is keer op keer een belevenis, een feest. Te vergelijken met eh ... eh...
En die mening ben ik niet alleen toegedaan. Kijk voor de kick eens naar de mening van anderen over het rijden met een Rolls-Royce of Bentley en in het bijzonder over het rijden in een Silver Shadow of afgeleid model. Veel plezier, zelfs al bij het lezen!



 TOP OF PAGE ↑ 


İ Marinus Rijkers.   Disclaimer